Go back to the past part I in 1984 :

บันทึกฝึกงานผลัด1    Episode 6

โรงพยาบาลสรรพสิทธิประสงค์   จังหวัดอุบลราชธานี

อ่านEpisode I ได้ที่นี่

อ่านEpisode II ได้ที่นี่

อ่านEpisode III ได้ที่นี่

อ่านEpisode IV ได้ที่นี่

อ่านEpisode V ได้ที่นี่

7 เมษายน 2008

BLUE

วันนี้เป็นวันหยุดชดเยวันจักรี   ผมเพิ่มรับรู้กับการเป็นวันหยุดของมัน  เพราะตั้งแต่เรียนหนังสือจนถึงฝึกงาน  วันที่ 6 เมษาจะอยู่ในช่วงปิดเทอมพอดี

ประมาณ4โมงเช้ามิกกี้โทรมาจากอำนาจว่ามีนศ.เภสัชฝึกงานที่อ.พนา จ.อำนาจฯ  เกิดอุบัติเหตุเป็นเด็กม.อุบล2,จุฬา2   เด็กม.อุบลคนนึงเสียชีวิต  เด็กจุฬาคนนึงโคม่าถูกส่งมาที่สรรพสิทธิ์แล้ว  อาการเป็นไงบ้าง?   ผมก็ใบ้แดกดิคับ   ผมนอนที่หอทั้งคืนจะไปรู้เหรอว่าเกิดไรขึ้น  อีกทั้งโรงบาลสรรพสิทธิ์เป็นโรงบาลใหญ่  เกิดอะไรขึ้นมาทราบอีกทีก็ตอนอ่านข่าวนี่แหละ  อย่างข่าวโค้ชฟุตซอลจ.อุบลหัวใจวายเสียชีวิต   ผมมาทราบข่าวนี้จากเน็ตไม่ใช่ที่โรงบาล

พอได้ยินข่าวนี้ผมแทบไม่มีแรงทำไรเลย  เหมือนเป็นการบั่นทอนกำลังใจถึงแม้นศ.ม.อุบลจะไม่ใช่เพื่อนคณะเราที่รู้จัก  สนิทสนมคุ้นเคย  แต่ด้วยความที่เป็นนศ.ฝึกงานด้วยกัน  ใกล้จะจบเหมือนกัน  อีกทั้งฝึกงานในละแวกเดียวกันอีก  ทำให้พลอยรู้สึกเศร้าไปด้วย  แล้วพ่อแม่จะเศร้าเสียใจขนาดไหน  อีกไม่กี่เดือนลูกตัวเองใกล้จะจบมาเป็นเภสัชกรแล้ว

ตอนบ่ายผมกับไอ้จีนมาทำงานที่ห้องวิชาการ   เจอพี่พีกับพี่เหมียวพี่ ๆ ก็ได้เตือนให้ระมัดระวังตัวด้วย   พอทำงานเสร็จตอนจะกลับบังเอิญไปเจอพี่จิ๊บกับพี่ออยล์   พี่ ๆ แกก็ยังเน้นย้ำให้ระมัดระวังตัวอีก   แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญอะไร  เพราะพี่ ๆ เขาเตือนด้วยความเป็นห่วง  ไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก   ถ้าเกิดขึ้นมาแล้วย่อมเกิดผมเสียหายใหญ่หลวง   ทั้งตัวเรา  พ่อแม่พี่น้อง  ครูบาอาจารย์

พี่จิ๊บกับพี่ออยล์ค่อนข้างจะรีบ   เลยสอบถามรายละเอียดของเหตุการณ์ไม่ได้มาก  แต่ก็พอทราบคร่าว ๆ ว่าเหตุเกิดประมาณ 6 โมงเย็น  หลังจากที่พี่เภสัชพาไปเลี้ยง   ส่วนนศ. 4 คนกลับกันเองด้วยรถยนต์   วันนั้นฝนตกถนนลื่น   ตอนเกิดเหตุคือกำลังจะแซงสิบล้อแต่แซงไม่พ้น   เลยหักหลย  รถเลยหมุน 360 องศา ชนไต้ไม้แล้วชนเสาไฟฟ้าอีกที  เป็นอะไรที่ฟังแล้วดูน่ากลัวมาก

8 เมษายน 2008

ฝ่ายผลิต

ตอนเช้าบรรยากาศเป็นไปด้วยความเศร้า   มีบางครั้งที่หยุยกับเตยแอบร้องไห้   ทำให้ทั้งเช้าแทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลย

ทราบเพิ่มเติมจากหยุยและเตยว่า  เพื่อนนศ.ที่เสียชีวิตเป็นเด็กกิจกรรม   ชอบช่วยเหลือเพื่อน ๆ มีแต่คนรักไม่มีคนเกลียด   เสียงดี   เคยไปสมัครAFด้วย

ช่วงเช้าพวกผม(หมายถึง เตย หยุย หมวย ด้วย  อาทิตย์สุดท้ายเพื่อความสมานฉันท์เลยจัดการรวมกลุ่มกัน  ล้อเล่งคับ  ที่จริงอาทิตย์สุดท้ายเป็นงานสนับสนุกเภสัชกรรมจะแบ่งกลุ่มไม่ได้แล้ว  เพราะเหลืออาทิตย์เดียวดังนั้นก็ต้องรวมกลุ่มกัน)   อยู่ที่ห้องฝ่ายผลิตยาทั่วไป

ที่ฝ่ายนี้มีอะไรที่แปลก ๆ คือห้องน้ำ คือก่อนจะเข้าห้องน้ำจะต้องเอากุญแจไปเปิดประตูห้องน้ำด้วย   โดยจะแยกเป็นห้องน้ำชาย   ห้องน้ำหญิงแต่ติดกัน   จากการสอบถามพี่ ๆ ทำให้ทราบว่าที่ทำเช่นนี้เนื่องจากห้องผลิตยาอยู่ตึกเดียวกับตึกผู้ป่วย   เพื่อป้องกันญาติคนไข้มาใช้   แล้วอาจทำให้ห้องน้ำสกปรกได้(อันนี้ผมไม่แปลกใจเลย   ไม่รู้เป็นอะไรกัน  ใช้ห้องน้ำทีไรไม่เคยรักษาความสะอาดกันเลย   จะเห็นตัวอย่างง่าย ๆ ก็ห้องน้ำตามปั๊มน้ำมันนี่แหละ   จากที่เราปวด ๆ อยู่พอเห็นสภาพห้องน้ำแล้วไม่อยากใช้เลย   สงสารคนทำคามสะอาดเหมือนกันทำเท่าไหร่มันก็ยังสกปรกอยู่นั่นแหละ)   ก็เลยต้องมีกุญแจเปิด-ปิดห้องน้ำ

มาที่ห้องฝ่ายผลิตกันต่อคับ  ห้งอนี้มีเภสัชดูแลคนเดียวคือพี่น้อย   ไปถึงพี่แกก็ชี้แจงว่าทำไมต้องผลิตยาใช้เองในโรงบาล   เพราะว่า

- ยาบางตัวถ้าผลิตขึ้นเองจะประหยัดกว่าสั่งซื้อ

- ยาบางตัวไม่มีขายในท้องตลาด  ต้องเตรียมขึ้นมาสำหรับคนไข้เฉพาะราย

แล้วพี่แกก็บอกถึงว่ามียาตัวไหนบ้างที่โรงบาลผลิต  อ้อ  อีกอย่าง   นอกจากจะผลิตยาทั่วไปแล้ว   ห้องนี้ยังมีการแบ่งบรรจุยา   อย่างยาที่ไม่ได้บรรจุในซอง   ซื้อมาทั้งกระปุกก็จะมีการแบ่งบรรจุใส่ซอง   โดยใช้เครื่องนับเม็ดยาว่าซองที่เราแบ่งบรรจุเราต้องการซองละกี่เม็ด

ต่อมาพี่น้อยพามาทำMOMหรือMilk of Magnesia  ที่ใช้เป็นยาระบาย  เริ่มจากคำนวณสูตรตำรับว่าจะเอาอะไรมาเท่าไหร่   พอคำนวณเสร็จพี่น้อยก็ให้ผมไปชั่งmagnesium 14 โล  เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็น magnesiumนี่แหละ

Magnesiumจะมีรูปร่างคล้าย ๆ ไอศกรีมกะทิสด  สีขาวแบบนั้นเลย   แต่Magnesiumจะเหนียวกว่าพอชั่งเสร็จก็เอามาปั่นให้เป็นเนื้อเดียวกันกับsyrupหรือน้ำเชื่อม  แล้วค่อย ๆ เติมcarbopol  paraben ฯลฯ

ตอนบ่ายมากันที่ฝ่ายผลิตยาปราศจากเชื้อ  พี่สาโรชเป็นหัวหน้าห้องนี้

ยาปราศจากเชื้อจะเป็นพวกยาตา   ยาฉีด  ยาฉีดบางตัวที่เตรียมเฉพาะคนไข้เฉพาะราย  แอลกอฮอล์  Normal saline  ที่ใช้ล้างแผลก่อนผ่าตัด  ยาเคมีบำบัดที่ใช้ในผู้ป่วยมะเร็ง

บ่าย2พี่บันนี่พาไปcounselingผู้ป่วยเด็กที่เป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือด   แต่จะไม่เรียกว่าโรคมะเร็งแต่จะพูดว่าเป็นโรคเลือด   เพื่อลดความรุนแรงของคำและความรู้สึก

เด็ก ๆ ที่เป็นโรคเลือดมีอายุตั้งแต่ 5ขวบถึง 14 ปี  ผู้ป่วยจะสังเกตได้งายมากคือ   ศรีษะจะโล้นเนื่องจากยาเคมีบำบัดที่ใช้ในผู้ป่วยมะเร็ง   จะเป็นยาที่ยับยั้งการเจริญเติมโตของเซลล์มะเร็งและยับยั้งเซลล์ที่แบ่งตัวทุกวันด้วยอย่างเช่น  ผม ขน   ที่มือผู้ป่วยถูกคาไว้ด้วยเข็มเพื่อสะดวกในการเจาะเลือดไปตรวจดูเซลล์มะเร็ง

โรคมะเร็งเม็ดเลือดในเด็กมีโอกาสหายได้ถ้าได้รับการรักษาสม่ำเสมอ   มาพบแพทย์ตามนัด  กินยาครบ  ตรงเวลา  ไม่เหมือนในผู้ใหญ่ที่เป็นแล้วโอกาสหายยากกว่า   อย่างน้ำเดอะสตาร์

เด็ก ๆ ดูจะสนุกสนานไปกับการให้คำปรึกษาของพี่บันนี่   เด็กบางคนก็รู้ว่าตัวเองเป็นมะเร็งเม็ดเลือดเลย  แต่ไม่มีท่าทีเครียด  หดหู่กับโรคที่ตัวเองเป็น   ซ้ำยังสนุกสนานร่าเริงแจ่มใสด้วย   อันนี้ถือเป็นกำลังใจที่ดีต่อผมในการทำงาน   เมื่อเกิดมีอุปสรรค  ท้อแท้  เพราะขนาดน้องที่เขาแย่กว่าเรา   เขายังไม่ซีเรียส  ไม่กังวลอะไรเลยกับสิ่งที่ตัวเองเป็น

เนื่องจากเพื่อนหยุยกับเตยมีกำหนด็ปนกิจวันที่ 11 เมษา   เตยกับหยุยจึงไปคุยกับพี่พีเพื่อขอเลื่อนวันสรุปงานมาเป็นวันที่ 10 เมษา   พี่พีก็อนุญาต   ตามตารางวันที่ 10  จะไปออกหน่วยปฐมภูมิ(PCU)   กับงานคุ้มครองผู้บริโภค   แต่พี่พีบอกว่าจะสรุปงานพวกนี้โดยคร่าว ๆ ให้เอง

9 เมษายน 2008

บินเดียว

วันนี้ไอ้จีนมีนัดไปผ่อนผันทหาร   ส่วนผมไม่ต้องไปแล้ว   เพราะปีแรกที่ไปทำเรื่องผ่อนผันที่บ้านผมมีคนสมัครทหารเต็มแล้ว   ทำให้ผมรอดไป   วันนั้นก็มีเหตุการณ์ตื่นเต้น   น่าสนใจหลายอย่าง   เดี๋ยวว่าง ๆ จะเล่าให้ฟังนะคับ

วันนี้ไปที่งานบริหารเวชภัณฑ์   พวกคลังยาที่ทำหน้าที่ในการจัดซื้อยา  เก็บยา  ลงบันทึกการเบิกยา ฯลฯ   ตอนเช้าพี่หนอ่ยพี่มข.Rx'10   มาพูดเกี่ยวกับงานบริหารเวชภัณฑ์  ปัญหาอุปสรรคและข้อจำกัดบางอย่างที่ทำไม่ได้

ตอนเที่ยงมีประชุมวิชาการอีกครั้ง  วันนี้เป็นยาโรคกระเพาะที่ใช้ในโรงบาลอยู่แล้ว   ดังนั้นก้ไม่ต้องอะไรมาก   Product Managerของบริษัทก็พรีเซนต์ถึงตัวบริษัทที่อยู่อินเดียว่าเป็นโรงงานแบบไหน   ได้รับการรับรองคุณภาพจากใคร  ผลิตยาอะไรบ้าง   ผลิตกี่ประเทศและแนะนำยาใหม่ที่จะนำมาเสนอเข้าโรงบาลในช่วงประกวดราคาอีก 2 ตัว

ตอนบ่ายก็ไปที่คลังยาใต้ดินที่ใช้เก็บยา   เพื่อตรวจนับยาที่ได้รับว่าจำนวน  รหัส  ชื่อยาตรงกับิลล์ส่งของหรือไม่

ถึงวันนี้จะชิว ๆ ไม่มีอะไรมาก   แต่เนื่องจากเลื่อนสรุปฝึกงานเร็วขึ้น 1 วัน   ทำให้คืนนี้พวกผมยุ่งยากกับการเตรียมพรีเซนต์ในวันพรุ่งนี้

10 เมษายน 2008

จนมุม

เมื่อคืนพวกผมทำงานที่จะส่งและพรีเซนต์กว่าจะเสร็จก็ปาไปตี 4 แล้ว(ดูบอลไปด้วยคับ)

ตอนเช้าหลังจากที่พี่พีพูดถึงงานออกหน่วยปฐมภูมิ(PCU)กับงานคุ้มครองผู้บริโภคเสร็จพี่แกก็ให้พรีเซนต์งานเลย   จากกำหนดการเดิมที่จะให้พรีเซนต์ตอนบ่าย

ที่พรีเซนต์ช่วงเช้าของพวกผมจะเป็น

1. การใช้ยาพ่นMDIจีนกับบุ๋มเป็นคนพรีเซนต์

2. case soapทำกรณีศึกษาผู้ป่วย

3. Club journal วิจารณ์บทความทางเภสัชศาสตร์

2เรื่องหลังผมเป็นคนพรีเซนต์เอง   พี่พีแกก็เหมือนไม่ซีเรียสอะไร   พอมีอะไรผิดพลาดเล็กน้อยพี่แกก็แนะโน่นแนะนี่   แล้วตอนบ่ายถึงจะเป็นสรุปฝึกงานว่า 5 สัปดาห์ได้อะไรบ้าง

ตอนเที่ยงพี่ๆ  พาพวกผมมาเลี้ยงส้มตำที่ร้านทิพรสซึ่งอยู่ใกล้ๆ หอที่ผมพักอยู่

พอมาตอนบ่าย   ตอนที่พรีเซนต์สรุปงานนี่สิ  ทีแรกผมนึกว่าจะขำ ๆ ประมาณว่า  มาฝึกที่นี่ 5 สัปดาห์ได้อะไรบ้าง,มีปัญหาและอุปสรรคอะไร,มีอะไรควรแก้ไขบ้าง  ฯลฯ

พอเอาเข้าจริงมันคนละเรื่องที่เราคิดไว้เลย  พี่เขาถามจี้ทุกจุดอย่างละเอียด   อย่างพี่อ๋อเป็นตัวแทนของห้องจ่ายยาผู้ป่วยนอก   พี่แกจะถามตั้งแต่ได้รับใบสั่งยาจนกระทั่งจ่ายยาให้ผู้ป่วย   พี่เหมียวจะถามคำถามเกี่ยวกับผู้ป่วยใน   แล้วพี่ๆ  จะให้เปรียบเทียบระหว่างห้องจ่ายยาผู้ป่วยในกับผู้ป่วยนอกว่าต่างกันยังไง   พอตอบได้ปั๊บพี่ๆ  จะถามจี้ไปเรื่อยๆ  จนเราอึ้งหรือตอบไม่ได้เลย

คำถามที่ถูกต้อนจนจนมุม

- รับใบสังยามาดูอะไรบ้าง(คือตอบก็ช่วยกันตอบได้  แต่บรรยากาศมันซีเรียสเลยไม่รู้จะลำดับคำตอบยังไง)

- ตรวจคัดกรองยาดูอะไรบ้าง  เราก็ตอบว่าให้ถูกคน ถูกโรค  พี่ ๆ เขาก็ตอบกลับมาว่า  ถ้างั้นก็ไม่ต่างอะไรจากคนเช็คยา   เราต้องรู้อะไรมากกว่าน้น  อย่างเช่น  ปฏิกิริยาระหว่างยา  ยาชนิดนี้ให้ผู้ป่วยได้มั้ย?  ฯลฯ

-การนับเม็ดยาแบ่งบรรจุมีการตรวจสอบคุณภาพยังไง   ข้อนี้พี่น้อยก็ช่วยพวกผม  พี่แกบอกว่าพี่ไม่ได้บอกพวกน้อง ๆ เอง   แต่พี่อ๋อก็บอกว่าถึงพี ๆ จะไม่บอกน้อง ๆ ก็ควรจะถาม  คำถามที่น้อง ๆ จำเป็นต้องรู้ !!!!!!!!!

- ยาปฏิชีวนะตัวไหนบ้างที่แพทย์ต้องลงบันทึกการใช้(ข้อนี้พวกผมไม่ทราบจริง ๆ คับ  ไม่มีพี่คนไหนบอก)

โอ๊ย!  โดนมาซะเยอะน่วมเลย   แต่ก็ผ่านมาได้   ผมว่าแบบนี้ก็ดีนะคับ  hardcoreดี   เราจะได้รู้ข้อบอกรพ่องของเรา  ว่ายังขาดอะไร จะต้องรู้อะไรเพิ่มบ้าง   ผมต้องขอบคุณพี่ ๆ เขาด้วยซ้ำ   เพราะเป็นการติเพื่อก่อ   ถ้าเป็นกันเองเกินไป  ขำ ๆ มันก็จะหย่อนยา  ไม่ได้อะไรเลย

สุดท้ายก็พากันมาเลี้ยงปิดการฝึกงานที่MKสุกี้ที่โลตัสไปกันโดยรถของเตย   เป็นการเลี้ยงร่ำลากันและก็เป็นครั้งแรกที่พวกเรานัดกันมาเลี้ยงแล้วอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

สุดท้ายนี้ก็   Goodbye Sappasit!

                  Goodbye Ubon!

        The place my life begins.

To be continued Go back to the past part II in 2004 at

โรงพยาบาลโนนสัง  จังหวัดหนองบัวลำภู