Go back to the past part II in 2004 :

Episode III

บันทึกฝึกงานผลัด 2

โรงพยาบาลโนนสัง   จังหวัดหนองบัวลำภู

ติดตามEpisodeIได้ที่นี่

ติดตามEpisodeIIได้ที่นี่

12 พฤษภาคม 2008

สสจ.หนองบัว

เช้านี้โรงเรียนหลายแห่งเปิดเทอมกันแล้ว  เห็นเด็ก ๆ มัธยมเดินเข้าโรงเรียนแล้วทำให้นึกถึงชีวิตสมัยมัธยมที่ผ่านมานานแล้ว  ตอนนั้นผมไม่ค่อยชอบวันเปิดเรียน(ตอนนี้ก็ด้วย)เพราะเป็นวันที่เริมต้นใหม่หมด,นับ 1 อีกครั้ง  บรรยากาศการเรียนยังไม่เข้มข้น  เครื่องยังไม่ร้อนกัน  เนือย ๆ ยังไงไม่รู้  แต่วันเปิดเทอมช่วงแรก ๆ ก็ดีอยู่อย่าง คือ ไม่ค่อยได้เรียนมาก  เป็นควันหลงจากปิดเทอม  ยังไม่ค่อยactiveกันเท่าไหร่ 

ถ้าเป็นม.1กับม.4  อันนี้แน่นอนก็ต้องมีการแนะนำตัว(บางคนตอนออกมาแนะนำตัวทำเป็นอาย ๆ ไว้ก่อนเหมือนไม่กล้าพูดอะไร  ใจจริงก็อยากพรีเซนต์เต็มที่แต่สงวนท่าทีกันหน่อย  สังเกตได้จากตอนพรีเซนต์เรื่องของตัวเองหูดับตับไหม้  บางคนพูดถึงจุดด่างพล้อยในชีวิตถึงกับร้องไห้ก็มี)  ชื่อไร  บ้านอยู่ไหน  เกิดวันที่เท่าไหร่(อันนี้แหละทำให้ผมรู้ว่ามีเพื่อนร่วมห้องที่เกิดวันเดียวกับผม  แต่ผมเกิดตอนเช้า  มันเกิดตอนค่ำ  มันเลยเรียนผมว่า คุณพี่ซะงั้น)  มีแฟนรึยัง  ชอบอะไร  กลัวอะไร ฯลฯ  ข้อมูลพวกนี้ถ้าเป็นนักเรียนผู้หญิงหน้าตาดี ๆ ผู้ชายจะให้ความสนใจฟัง  อาจมีแซวบ้างประปราย  ใครชอบก็จีบ  สุดท้ายอาจเป็นเพื่อนหรือแฟนหรืออาจจะเกลียดกันไปเลย  ยังไงก็ตามนี่ก็เป็นอีกรสชาตินึงในชีวิตมัธยม

ถ้าเป็นม.3,ม.6  อาจารย์ก็จะพูดเกี่ยวกับอนาคตว่าจะเอาไงดีกับชีวิต  สายศิลป์หรือวิทย์  จะเอนท์เข้าที่ไหนดี  เรียนอะไรดี ฯลฯ  ส่วนผมก็รู้สึกใจหวิว ๆ รู้สึกรักเพื่อน ๆ มาก  ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน 2 ปีที่ผ่านมาเอาเวลาไปทำอะไร  แต่คงเป็นเพราะความรู้สึกเรามากกว่า  ที่รู้สึกว่าจะได้อยู่ร่วมกัน  เห็นหน้ากันอย่างพร้อมเพรียงอีกแค่ปีเดียวแล้ว  เพื่อไปตามเส้นทางของตัวเอง  เป็นการยืนยันคำพูดที่ว่า "พบเพื่อลาจาก"  บางรุ่นบางโรงเรียนถึงกับนับวันถอยหลังที่จะอยู่ด้วยกันด้วย

 พวกผมเข้ามาที่สาธารณสุขจังหวัด(สสจ.)หนองบัว  โดยรถตู้โรงบาล  สสจ.หนองบัวใช้โรงบาลบาลหนองบัวเก่าเป็นที่ทำการ  อยู่ตรงข้ามโรงเรียนหนองบัวพิทยาคารซึ่งน่าจะเป็นโรงเรียนประจำจังหวัด  แล้วไปที่ฝ่ายคุ้มครองผู้บริโภค  มีพี่ตุ๊กเป็นหัวหน้าฝ่าย  ตอนไปถึงยังไม่เห็นพี่แกเพราะภรรยาพี่แกเพิ่งคลอดลูกคนที่ 3  พี่แกเลยยุ่ง ๆ อยู่

ที่นี่มีเภสัช 3 คน(รวมพี่ตุ๊กด้วย)คือ  พี่แจ๋มจบม.อุบล  พี่ปุ้ยจบมช.  นอกนั้นก็เป็นพี่ ๆ ดูแลงานฝ่ายต่าง ๆ ช่วงเช้า(ประมาณ 10 โมง)พี่ตุ๊กก็พูดถึงงานสสจ.ว่าทำไรบ้าง  พูดถึงเรื่องไหนพี่แกจะมีชีตให้ตลอด  ทั้งแผ่นพับ  คู่มือนั่นคู่มือนี่  การขอยื่นเปิดร้านยา  หนังสือกฎหมายอาหารและยา  ขั้นตอนระเบียบวิธีการต่าง ๆ วันนี้ก็ได้เอกสารเป็นปึก ๆ เลย  ไม่รู้จะอ่านยังไงไหว

ตอนเที่ยงพี่แจ๋ม  พี่ปุ้ย  พี่เอ  พาไปเลี้ยงข้าว  ก็อิ่มฟรีไปอีกมื้อแล้ว   ตอนบ่ายพี่ตุ๊กก็พูดถึงบทบาทหน้าที่ของสสจ.และงานคุ้มครองผู้บริโภคจนถึงบ่าย4  พี่แกบอกว่าอ่านชีตให้ดี ๆ เพราะพรุ่งนี้พี่จะถามว่าได้อะไรบ้าง  สนใจประเด็นไหน

13 พฤษภาคม 2008

ตบยุง

กว่ารถตู้โรงบาลจะพร้อม  กว่าจะไปถึงก็ 10 โมงแล้ว  ช่วงเช้าพี่ตุ๊กก็ยุ่งกับแฟนแกที่คลอดลูกคนที่ 3   ก็เลยไม่ค่อยมีอะไรทำ  ก็อ่านชีตที่พี่เขาให้มาง  เล่นเน็ตบ้าง  แต่ระบบวิฟิ(Wi=Fi)ที่นี่ค่อนข้างจะแย่หน่อยคือ  เล่นได้ 5  นาทีหลุด  กว่าจะเข้าใหม่ก็รออีก 10 นาที  ไป ๆ มา ๆ ก็เที่ยง  พี่ปุ้ยก็เลยพาไปเลี้ยงอีกเช่นเคย(^_^)

พี่ ๆ พาไปร้านกินรีสเต็ก  ชอบการจัดร้าน  จัดได้สวยงาม  ร่มรื่นดี  ทีแรกนึกว่าจะกินสเต็กกัน  แพ่บอกว่าตอนเที่ยงคนเยอะมันรอนาน  สั่งจานเดียวไปเลย  ก็เลยสั่งข้าวผัดอเมริกันมา(ที่จริงสเต็กน่าจะแพงกว่าจานเดียวหละมั้ง555)

พูดถึงเรื่องข้าวผัดอเมริกัน  ทำให้ผมนึกถึงเพื่อนผมคนนึงสมัยมัธยมต้น  ตอนเที่ยงจะทานข้าวที่โรงเรียนทำขึ้น  ไอ้เพื่อนคนนี้อยู่อีกห้องนึง  ห้องมันถูกปล่อยมาทานข้าวก่อน  พวกห้องผมก็ถามตามประสาคนยังไม่ทานข้าวว่า

"วันนี้อาหารมีอะไร"  มันบอกว่า

"ข้าวผัดลูกเกด  อร่อยดี  แต่เลี่ยน ๆ หน่อย"

ทีแรกผมก็งง ๆ อะไรของมันวะข้าวผัดลูกเกด  พออาจารย์ปล่อยมาทานข้าว  เพิ่มนึกออกว่า  ไอ้ข้าวผัดลูกเกดที่มันบอก  ก็ข้าวผัดอเมริกันน่ะเอง  ผมคิดตลกมันในใจที่ไม่รู้ว่าเขาเรียกว่าอะไรกัน

กินเสร็จพี่ ๆ ก็ใจดีมากเลยพาไปกินกาแฟที่ปั๊มปตท.(และแน่นอนฟรีagainคับ)  นั่งกิน  นั่งคุยนั่งเมาท์สบาย ๆ ชิว ๆ เนื่องจากงานสสจ.ไม่เหมือนงานโรงบาลที่ต้องแข่งกับเวลา  เพื่อให้คนไข้ได้รับยาเร็วที่สุด  ยืดหยุ่นได้  ไปถึงที่ทำงานประมาณบ่ายโมงครึ่ง  มาเจอพี่ตุ๊กพอดี  พี่แกเข้ามาห้องทำงานได้แป๊ปนึงแล้วออกไปไหนไม่รู้

พี่ตุ๊กไม่อยู่ก็หมายถึงไม่มีอะไรทำ  ก็นั่งทำนั่นทำนี่ไปเรื่อยเปื่อย  พี่เดชลองเข้าห้องสมุดสสจ.แล้วเจอหนังสือฉลองครบรอบ 25 ปีคณะของผม  ก็พากันเปิดดูรายชื่อแต่ละรุ่นว่าอาจารย์คนไหนอยู่รุ่นไหนบ้าง  บางคนหน้าอ่อนแต่อยู่รุ่นน้อย ๆ ก็ยังมี

พี่ ๆ เห็นเราไม่มีอะไรทำเลยเปิดทีวีให้ดู  เป็นละครเก่าที่เคฉายมาแล้ว  เรื่องเลดีเยาวราชนำแสดงโดยอั้มกับเจนนี่ไรนี่แหละ  เผอิญว่าวันนี้เป็นตอบจบของละครเรื่องนี้ด้วย

14 พฤษภาคม 2008

ตรวจโรงงานน้ำแข็ง  โรงงานน้ำดื่ม

ภาคเช้า(11.00น.)พี่ตุ๊กหัวหน้างานคุ้มครองผู้บริโภค  หลังจากประชุมเรื่องการรับสมัครเภสัชใหม่ของจังหวัดหนองบัว  พี่แกก็สอบถามถึงความเข้าใจเกี่ยวกับวิธีการปฏิบัติงานงานคุ้มครองผู้บริโภค  หลังจากเมื่อวันจันทร์พี่ตุ๊กให้เอกสารไปปึกนึง  แล้วทำการประเมินพวกผม  ตามแบบฟอร์มในคู่มือฝึกปฏิบัติงาน

ในการประเมินแต่ละด้านพี่แกค่อนข้างละเอียดมากคือ  ถ้าประเมินในด้านไหน  เรื่องอะไร  พี่แกก็บอกว่า  ถ้าอาจารย์ถามให้ตอบประมาณนี้นะครับ  ถ้าตอบไม่ได้เสียเครดิตพี่เลย

ตอนเที่ยงพี่ตุ๊กพาไปเลี้ยงที่เชิงภูไก่ย่างเขาสวนกวาง(ถ้าเป็นไก่ย่างหนองบัวคงไม่มีคนมาซื้อมั้ง)  แต่สูตรไก่ย่างก็เป็นสูตรที่เขาสวนกวางจริง ๆ คับถ้าใครเคยไปกินก็จะพอรู้คับ  เพราะไก่ย่างเขาสวนกวางจะมีเอกลักษณ์ของเขาอยู่เห็นแล้วรู้เลยว่าคือไก่ย่างเขาสวนกวาง

เชิงภูก็อยู่บนภูเขาจิง ๆ คับทำเป็นนั่งร้านยื่นออกมา  ทำให้เห็นวิวข้างล่างที่เป็นแม่น้ำลากเลื้อย  คดโค้งไปมา  ถัดไปอีกก็เห็นตัวเมืองหนองบัวโดยคร่าว ๆ

ตอนบ่ายไปตรวจโรงงานน้ำแข็งกับพี่ตุ๊ก พี่แจ๋ม พี่ปุ้ย  ทีแรกนึกว่าจะออกจากตัวเมืองนิดนึง  แต่โรงงานน้ำแข็งอยู่ใกล้สสจ.นิดเดียวประมาณ 500 ม.  อยู่ฝั่งตรงข้ามโรงเรียนหนองบัวอีกฝั่งนึง

ถ้าพูดถึงโรงงานน้ำแข็งตามที่จินตนาการไว้น่าจะเป็นโรงงานเล็ก ๆ เข้าไปแล้วหายใจไม่ค่อยออก  อากาศไม่ถ่ายเท  พอไปถึงจริง ๆ กลับตรงกันข้ามที่คิดไว้  โรงงานใหญ่มาก  สะอาด  อากาศถ่ายเท  เครื่องมือ  อุปกรณ์  เครื่องจักรจัดเป็นสัดส่วนอย่างเป็นระเบียบ  พี่ปุ้ยบอกว่าโรงงานค่อนข้างจะเป็นมืออาชี  ข้อนี้ผมก็เห็นด้วย

ตรวจเสร็จพี่ตุ๊กบอกว่าทำดีขนาดนี้ตรวจ 2 ปีครั้งยังได้เลย  และสามารถให้รางวัลโรงงานตัวอย่างเพื่อให้โรงงานอื่น ๆ มาศึกษาดูงานได้

ตอนไปตรวจรู้สึกเท่มาก  เหมือนเราเป็นเจ้าหน้าที่  ยังไงยังงั้นเลย

จากนั้นก็ไปตรวจโรงงานผลิตน้ำดื่ม  โรงงานนี้เป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือน  อยู่ห่างจากตัวเมืองหนองบัว 15 กิโล  แถมอยู่ในป่าด้วย

เนื่องจากเป็นธุรกิจในครัวเรือน  โรงงานค่อนข้างจะเล็กประมาณสนามแบดมินตัน  น้ำที่ใช้ผลิตเป็นน้ำบาดาล  ตรวจดูแล้วก็ค่อนข้างโอเค  เหลือแต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ต้องปรับไม่มากก็น่าจะผ่านได้แล้ว

ตอนเย็นพี่แหม่มพี่อึ่งเลี้ยงเนื้อย่าที่สกุนาอีกครั้ง  เพราะวันนี้เงินค่าความเสี่ยงในการประกอบวิชาชีพออก  สรุปวันนี้ผมไม่ได้ใช้ตังค์ซักบาทเลย  เป็นอีกวันนึงในรอบปีที่ผมอยู่ได้โดยไม่ใช้ตังค์(555)

15 พฤษภาคม 2008

ผมไม่ได้เจอพี่อึ่ง(หมายถึงว่าเจอแบบเต็ม ๆ พูดคุยกัน สนทนากัน)มาอาทิตย์กว่า ๆ แล้ว  อย่างมากก็เจอกันแต่แว๊บๆ ก่อนขึ้นรถไปในตัวจังหวัด  อาทิตย์ก่อนพี่แกก็ไปประชุมวิชาการที่กรุงเทพอีก

พี่แหม่มเข้าสสจ.อีกเพราะวันนี้จะสอบคัดเลือกเภสัชเข้าทำงานจะเอา 5 คน  เนื่องจากจังหวัดหนองบัวมี 6 อำเภอรวมอำเภอเมืองด้วย  ดังนั้นทางสสจ.เลยให้โควต้าอำเภอละคน  ยกเว้นอำเภอเมือง  เพราะมีเพียงพอแล้ว  ก่อนถึงวันนี้มีคนมาสมัคร 12 คน  พอเอาเข้าจริง  วันนี้มีคนมาสอบ 6 คน  นั่นแสดงว่าจะมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่จะอกหัก

คลินิกเบาหวานวันนี้ถ้าเทียบกับ 2 อาทิตย์ก่อนแล้ว  วันนี้ยังน้อยกว่า  ไม่ต้องเร่งรีบจ่ายแต่กว่าจะเสร็จได้กินข้าวเที่ยงก็ปาไปบ่ายโมงแล้ว

16 พฤษภาคม 2008

ให้คำปรึกษาแพทย์

วันนี้ก็มีคลินิกเบาหวานเหมือนเดิม  แต่อาจจะหนักหนอ่ยเพราะพี่แหม่มเข้าประชุม  พี่อึ่งเข้าจังหวัด  ทีแรกนึกว่าจะหนักเหมือนอาทิตย์ก่อน  เพราะพี่เทืองพี่การเงินบอกว่า  วันนี้คนจะเยอะกว่าเมื่อวาน  พอเอาเข้าจริง ๆ น้อยกว่าเมื่อวานซะอีก

ช่วงสายมีหมอโทรมาconsult(ขอคำปรึกษา)เรื่องคนไข้แพ้ยาพารา  แจ็กพ็อตพอดีคับเพราะวันนี้พี่แหม่ม พี่อึ่งไม่อยู่พอดี  แต่ผมพอรู้เรื่องคนไข้แพ้ยาพาราบ้าง(แหะ ๆ )เลยลองให้คำปรึกษาหมอดู

คุณหมอบอกว่า  คนไข้บอกว่า(อีกที)แต่ก่อนใช้ยาพาราไม่เห็นเป็นไร  แต่เพิ่งมาแพ้จะเป็นไปได้มั้ย

ผมเลยตอบไปว่า"ที่คนไข้เพิ่งมาแพ้ยาพาราเพราะน่าจะได้ยาพาราจากโรงบาล  เนื่องจากยาพาราที่โรงบาลใช้ชนิดนี้ทำให้แพ้ได้  ที่คนไข้แพ้ไม่ใช่ตัวยาพารา  แต่เป็นส่วนประกอบในยาพารา (คือยาเม็ดนึกนอกจากตัวยาสำคัญแล้วยังมีพวกแห้งหรือสารอื่นๆ  ที่ช่วยทำให้เป็นยาเม็ดนึงได้  ซึ่งคนไข้บางคนจะแพ้สารประกอบพวกนี้ )ไม่ใช่ตัวยาพารา"

 คุณหมอยังอุตส่าหืถามเราว่าจะทำยังไง(เหมือนเขาจะขอความเห็นเรา  แต่ถ้ามองอีกมุมนึงก็โยนคุกให้ตูแล้ว  ถ้าเกิดคนไข้เป็นอะไรขึ้นมา)  คือแพทย์จะกลัวเรื่องพวกนี้มาก  กลัวถูกฟ้องร้อง  โดยเฉพาะเรื่องแพ้ยานี่แหละที่เคยเป็นข่าวเป็นคราวใหญ่โต

เลยบอกไปว่า  ก็ไม่ต้องจ่ายพารา เพราะจ่ายคนไข้ก็จะได้ยาพาราจากโรงบาลที่คนไข้แพ้อยู่ดี  แต่ให้คนไข้ไปหาซื้อยาพาราชนิดอื่นเอง  เพราะที่คนไข้แพ้จริง ๆ ไม่ใช่ตัวยาพารา

ก็รู้สึกภูมิใจนิด ๆ ที่เราเป็นบุคลากรทางสาธาณสุข  แล้วได้มีส่วนร่วมทำให้คนไข้ได้รับผลการรักษาที่ดีที่สุด  และได้แสดงบทบาทที่ชัดเจนของเราที่มีในส่วนนี้

ตอนเที่ยงพี่ต๋อยพาไปงานบุญบั้งไฟบ้านโคกสูง  คือ งานบุญบั้งไฟนอกจากจะแห่บั้งไฟและจุดแข่งกันแล้ว  ก่อนหน้านั้น 1 วัน  หมู่บ้านที่จัดงานจะเตรียมอาหารให้หมู่บ้านอื่น ๆ มากินกัน  ถือเป็นงานบุญ  งานประเพณีของอีสานเช่นกัน  แต่ที่เป็นงานใหญ่และดังทั่วประเทศก็จะเป็นงานบุญบั้งไฟยโสธรคับ

เนื่องจากพี่ ๆ พาไปเลี้ยงข้าวเที่ยงบ้าง  ข้าวเย็นบ้าง  ทำให้ค่าใช้จ่ายสัปดาห์นี้ของผมใช้จ่ายไปเพียง 215 บาทเท่านั้น  ตั้งแต่ใช้ชีวิตในมหาลัยมาไม่เคยคิดเลยว่าอาทิตย์นึงจะใช้ตังค์ได้ประหยัดขนาดนี้(555)

มาดูกันถึงความสุดยอดของหนิม V9  นอกจากจะน่ารักแล้ว  เสียงยังดีอีก  สุดยอดดดดดจิงขอรับ

กับเพลงแต่งงานกันเฮอะ