เศษเหล็ก

เศษเหล็กเป็นเหมือนร้านรับซื้อของเก่าในตัวอำเภอของผม ร้านนี้ไม่ได้ปิดป้ายบอกชื่อร้าน แต่คนพากันเรียก "เศษเหล็ก" เพราะจะรับซื้อ เครื่องใช้ไฟฟ้า จักรยาน มอเตอร์ไซค์ที่เสื่อมสภาพและไม่ใช้แล้ว ทำให้ที่นั่นกองไปด้วยโลหะพวกนี้

ต่อมาก็มีการรับซื้อกระดาษ ขวดแก้ว ขวดพลาสติก กระป๋องน้ำอัดลมหรือว่าของอะไรก็ตามที่ไม่ใช้แล้ว อย่างเตียง โต๊ะ เก้าอี้ ถ้าไม่อยู่ในสภาพที่แย่จนเกินไปจะถูกตีราคา แต่คนก็ยังติดปากเรียกที่นี่ว่าเศษเหล็กอยู่ดี

เมื่อร้านถูกเรียกว่าเศษเหล็ก คนที่รับซื้อของที่นี่ก็ถูกเรียกว่า 'ตาเศษเหล็ก' ไปโดยปริยาย ตาเศษเหล็กไม่มีใครรู้ว่าแกชื่ออะไร เป็นใคร มีญาติพี่น้องหรือไม่ แต่ที่แน่ๆคือ แกไม่ใช่คนท้องถิ่นนี้แน่นอน

เศษเหล็กเปิดมานานเท่าไหร่ผมไม่ทราบ ผมรู้แค่ว่าผมจำความได้ผมก็เห็นมันแล้ว ผมพยายามถามคำถามนี้กับผู้ใหญ่หลายคน ไม่มีใครจำได้ว่าเศษเหล็กมาเปิดตั้งแต่เมื่อไหร่ คงเป็นเพราะมันเปิดมานานมากจนคนคร้านที่จะจำมัน

 เศษเหล็กนอกจากจะรับซื้อของเก่าแล้ว ของที่คนไม่ใช้แล้วแต่ตีราคาไม่ได้ คนจะพากันมาทิ้งไว้เศษเหล็ก อย่างเช่น แบตเตอรี่รถยนต์ ถ่ายไฟฉาย ด้วยเหตุนี้เอง เวลาที่อาจารย์ พ่อแม่ ผู้ใหญ่จะดุด่าเด็กที่ซน ดื้อ ว่า "ดื้อยังงี้เดี๋ยวเอาไปขายเศษเหล็ก" หรือ "เอาไปทิ้งเศษเหล็ก"

การโกงตาชั่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในเศษเหล็ก ที่ผมเจอกับตัวตอนที่ผมกับพ่อเอากระดาษเป็นลังๆมาชั่งขาย ปรากฎว่า กระดาษเป็นลังๆชั่งได้แค่ 2 กิโลเท่านั้น ถึงแม้ตาเศษเหล็กจะโกงตาชั่ง แต่คนก็ชินและไม่สนใจ เพราะ

หนึ่ง ของที่เอามาขายเป็นของที่ไม่ใช้แล้ว ยังไงก็ทิ้ง ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

สอง มีร้านนี้ร้านเดียว ทำให้เกิดการผูกขาดทางการค้า ไม่มีทางเลือก

ทุกคืนจะมีรถสิบล้อ รถพ่วงมาขนของพวกนี้จากเศษเหล็ก แม่ผมบอกว่า รถสิบล้อจะขนของพวกนี้ไปขายในเมืองอีกทีและได้ราคาดีกว่าตอนที่รับซื้อหลายเท่า

 วันหยุดเสาร์ อาทิตย์ พวกผมจะพากันมาเล่นบนกองกระดาษที่เศษเหล็ก ตาเศษเหล็กมีเครารกครึ้มสีดำสลับขาว ผมยาว จะนอนบนเปลในเพิงที่แกสร้างขึ้นมา แกจะหันมาดูพวกผมเล่นบ้างเพื่อดูว่าพวกผมแอบขโมยอะไรไปหรือไม่ แต่แกก็ไม่ได้ว่าอะไร ตาเศษเหล็กเป็นคนเงียบๆ ไม่พูดเลย ยกเว้นตอนที่คนเอาของเก่ามาขาย ผมพยายามจะไปคุยกับแก แต่แกก็เงียบไม่มีทีท่าว่าอยากคุยด้วยหรือรังเกียจผมเลย

ถ้าแม่ผมรู้ว่าผมแอบมาเล่นที่เศษเหล็ก จะถูกตีทุกครั้ง เพราะ กลัวว่าจะเป็นบาดทะยักจากพวกเศษโลหะเหล่านั้น

โรงเรียนของผมอยู่ห่างจากเศษเหล็กประมาณ 200 เมตร วันสุดท้ายในแต่ละปีจะมีการทำความสะอาดห้องเรียนตัวเองครั้งใหญ่ พวกเศษกระดาษ สมุด หนังสือ ลังของไม่ใช้แล้วทั้งหลายจะถูกนำไปขายที่เศษเหล็ก ยกเว้น โต๊ะ เก้าอี้ กระดาน ถึงแม้จะพังแล้ว แต่เอาไปขายไม่ได้เพราะเป็นทรัพย์สินของราชการ

อาจารย์ประจำชั้นจะพาพวกผมขนของพวกนั้นมาที่เศษเหล็กเอง พวกผมจะชอบมากเหมือนเป็นการมาทัศนศึกษานอกโรงเรียน อาจารย์ก็รู้ว่าตาเศษเหล็กโกงตาชั่ง แทนที่อาจารย์จะชั่งกระดาษพวกนี้ขาย แต่อาจารย์ให้ตาเศษเหล็กตีราคากระดาษพวกนี้ทั้งหมด เหมาจ่ายในรอบเดียว

ตาเศษเหล็กยังไงก็ต้องยอม เนื่องจากอาจารย์ใส่ชุดกากี ซึ่งเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าอาจารย์เป็นคนของทางการ แต่ก่อนชาวบ้านจะพากันให้ความเคารพยำเกรงข้าราชการ ไม่กล้าไปตอแย เพราะกลัวได้รับความเดือดร้อนจากคนของทางการ เงินที่ได้อาจารย์จะนำไปซื้อขนม น้ำอัดลมมาเลี้ยงทั้งชั้นเรียน

วันหนึ่ง กองเศษเหล็ก กองกระดาษ ขวดพลาสติก ขวดแก้ว อันตรธานหายไปจากเศษเหล็กพร้อมๆกับการหายตัวไปของตาเศษเหล็ก ชาวบ้านที่พักแถวนั้นเล่าว่า คืนก่อนที่ตาเศษเหล็กจะหายไป มีรถพ่วงมาขนของที่เศษเหล็กเหมือนทุกวัน คืนนั้นใช้เวลาขนนานมาก แต่ชาวบ้านไม่ได้เอะใจอะไร

 หลังการหายตัวไปของตาเศษเหล็กและการล่มสลายของ'เศษเหล็ก' คนพากันร่ำลือต่างๆนานา บ้างลือกันว่าตาเศษเหล็กเป็นผู้ร้ายหนีคดี พอตำรวจทราบไหวตัวทันเลยชิงหนีไปก่อน

บ้างก็ว่า แกรับซื้อเศษเหล็กบังหน้า แต่ที่จริงแกเป็นเอเยนต์ค้าผง โดยแกจะรับผงมาแล้วให้คนขับรถสิบล้อไปส่งของอีกที เรื่องนี้ค่อนข้างมีน้ำหนักและหลายคนพากันเชื่อยังนั้น เพราะสิบล้อมักจะมาขนตอนกลางคืน ถ้าไม่มีอะไรทำไมไม่มาขนตอนกลางวัน

บ้างก็บอกว่า ตาเศษเหล็กตกลงราคากับคนขับรถสิบล้อไม่ได้ เลยถูกฆ่าตาย

ส่วนผมกับเพื่อนๆพากันเล่าสนุกๆว่า แกเป็นตำรวจปลอมตัวมาสืบสวนคดีใหญ่คดีหนึ่งที่นี่

ผมไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงหรอกว่าทำไมแกถึงหายไป แต่ผมแน่ใจว่าสาเหตุนึงที่ทำให้แกหายไปคือ มีร้านรับซื้อของเก่ามาเปิดอีกร้าน ร้านนี้ให้ราคาดี ไม่โกงตาชั่ง คนเลยพากันไปที่นั่นกันเยอะ

ตาชูคนบ้านผมขับรถปิกอัพตระเวณขายถ้วยกระเบื้องตามที่ต่างๆกับลูกเขยแก เล่าให้ฟังว่า แกเจอตาเศษเหล็กที่ตาพระยา แกเลยถามคำถามที่ทุกคนสงสัยกัน แต่ตาเศษเหล็กกลับยิ้มที่มุมปาก พูดว่า

"สวัสดีปีใหม่ ขอให้มีความสุขกันทุกคน"